تحلیل خبر

خبرهای روز به همراه تحلیلهای آنها را اینجا در تحلیل خبر بخوانید.

رفت و آمدهای سیاسی در رم بالا گرفته است٬ پوتین و متکی هر دو در این چند روز اخیر سری هم به ایتالیا زده اند. از طرفی ایتالیا جزو شرکای قدرتمند ایران در اروپا است و نمی خواهد که با تصویب احتمالی قطعنامه ی سختگیرانه تر در مورد ایران منافع وسوسه کننده اش در ایران را از دست بدهد. از سوی دیگر به داشتن روابط سطح بالا با امریکا در اروپا شهره است. همه ی این موارد می تواند نشانه ای برای حدس زدن احتمال دادن این نقش به ایتالیا باشد.

به بن بست رسیدن مذاکرات و تعاملات ایران با فرانسه و روسیه شاید عامل مهم پاس دادن این مذاکرات به ایتالیایی ها باشد. اگر چنین اتفاقی بیافتد و ایتالیا برای اجرای این ماموریت مهم از سوی اروپا و امریکا انتخاب شود٬ کمترین حاصلی که برای ایران دارد٬ این است که فعلا قطعنامه ای در مورد ایران در شورای امنیت سازمان ملل تصویب نخواهد شد. اما یک زنگ خطر نیز برای ایران به همراه دارد و آن اینست که این اخرین فرصت برای ایران خواهد بود٬ زیرا ایتالیا نه جزو آن ۵ کشور عضو دایم شورای امنیت است که بتواند تصویب قطعنامه را به تعویق اندازد و نه نقشی مانند روسیه دارد که بتواند در موضعی نسبتا بالا برای ایران چانه زنی کند.

اما در کنار همه ی اتفتقات وحدسهایی که زده می شود پیش امدن مذاکرات ایران و سوریه در مورد عراق با امریکا است که خودش یک اتفاق شگرف در دیپلماسی دو کشور ایران و امریکا است که کمتر بعد از حوادث لانه ی جاسوسی سابقه دارد. اما چطور و با چه مکانیزمی این مذاکرات بتواند یخ روابط ایران و امریکا را ذوب کند٬ چندان مشخص نیست. انچه بنظر می رسد٬ هنوز بوش نخواسته یا نتوانسته نقش فوق العاده ایران در خاورمیانه و حتی دنیا را باور کند. در ایران هم٬ نه تنها تمام گروهها و احزاب سیاسی با پافشاری بر روی حقوق هسته ای تمام احتمالات تعلیق غنی سازی را از بین برده اند٬ بلکه مردم نیز دیگر چنین تصمیمی را نخواهند پذیرفت و اتخاذ این تصمیم از حالت یک حرکت دیپلماتیک به یک نوع شاخصه ی استقلال طلبی در ایران تبدیل شده است.

این دو مورد ـ نپذیرفتن حقوق ایران و نقش ان در دنیا و نیز پافشاری دولت و مردم ایران در مورد حقوق هسته ای ـ گره بزرگی را بوجود اورده است که باز نشدن ان بیش از همه برای امریکا و اسراییل و در ادامه برای اروپا مضر و زیان بار خواهد بود. ایران با اتخاذ تصمیمات جدید٬ دیپلماسی وسیعی را اتخاذ نموده است که احتمال به بن بست کشاندن ان و منزوی شدن ایران در جهان را کاملا از بین برده است. امروزه انقدر پارامترهای سیاست خارجی افزایش یافته است که حتی امریکا هم نمی تواند ان را کنترل و مهار کند و اهسته اهسته باید وجود قدرتهای دیگر در جهان را باور کند. 

احتمالا در روزهای اینده رایس و بوش از منزوی کردن ایران صحبت خواهند کرد و با دستیاری مرکر و شرکای فرانسوی و انگلیسی خود اتفاقات جدیدی را بوجود خواهند اورد٬ اما مایه تاسف است که این به ظاهر نوابغ دنیای سیاست هنوز به ناکارامدی این ابزار پی نبرده اند. انها دیر یا زود خواهند فهمید که تنها راه تعامل با ایران مذاکره ی همسطح و عادلانه است و دیگر روحیه ی ایرانیها اینگونه مذاکرات با پیش شرط را نخواهد پذیرفت. در این میان نه روسیه و نه هیچ کشور دیگری قادر به انجام این عمل نیست.

احتمالا روزهای اینده روزهای پر فراز و نشیبی در دنیای سیاست خارجی ایران باشد روزهایی پر از چانه زنیهای سیاسی و بمبارانهای تبلیغاتی و احتمالا وعده های جدید. اما جهان باید ایران را هسته ای بخواهد٬ راه دیگری مفروض نیست.  

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

یک عدد خانه ی ادریسی ها